Home

Zo daar zit ik dan weer in Masaka, bij mijn 2e huis!!
Afgelopen woensdag samen met Guus naar Masaka gereisd. Een hele happening op zich, want we gingen met een reisbus.......Wij helemaal blij want de bus stond te wachten en dus dachten we zo te kunnen gaan!!
Niet dus, want de bus moet hier eerst helemaal vol zijn voordat deze vertrekt.
Dat duurde in totaal dus een uur of vier!!
Wel veel zien gebeuren terwijl we daar aan het wachten waren; ze maken hier erg snel ruzie om van alles en nog wat.
Er stonden steeds jongens klaar om de passagiers te helpen met de bagage, maar soms sprong er een andere jongere tussen en dan werd het ruzie. Dan stonden ze daar met z'n allen aan de tassen van de passagiers te trekken!!

Wat mij erg opviel is dat er veel mannen hand in hand lopen. Terwijl homoseksualiteit hier echt een doodzonde is! Voor je het weet sta je in de krant met foto en naam zodat de gemeenschap je " mag" afstraffen!

Na een paar dagen van heerlijk genieten tussen alle wilde dieren, ben ik nu weer in het wilde mensenrijk!!
Afgelopen zondag met een groep van in totaal 5 mensen vertrokken naar Murchison Falls. De rit om Kampala uit te komen duurde ongeveer net zo lang als de rit verder de Bush Bush in!! Wat een drukte in Kampala, ik vraag me nog steeds af hoe ze daar in godsnaam kunnen rijden en welke regels ze hanteren? Als ik het goed geobserveerd heb is het zo dat het grootste voortuig voorrang heeft, kortom de boda boda's komen er heel slecht vanaf! Maar ja, waarom zou je ook een grote glasplaat vervoeren op een Boda Boda, zonder enige bescherming mocht je een ongeluk krijgen?? Noemen ze dit spelen met je leven??? Ik doe het ze niet na!!
Weet je trouwens dat je met de Boda Boda ook prima lijkkisten kunt vervoeren?? (ik schat een beetje in dat er op dat moment geen lijk in lag, mag ik toch hopen!?)

Zo daar zit ik dan weer in Uganda....het is me weer gelukt...!!
Deze keer zelfs nog makkelijker dan de vorige keer.
Want ik stond niet in de file voor Schiphol en ik heb ook gewoon mijn koffer van de band kunnen halen!! Dus no problems for me!!
Ik ben vanmorgen rond 8.00 uur aangekomen in Entebbe, naar de backpakkers gegaan, Tracy weer gezien!! Ze wist zowaar nog wie ik was en vroeg ik het huiswerk nog bij me had! Nee dus.....daar denk je toch niet aan! Je verwacht toch ook niet dat een kind van 7 daar nog naar gaat vragen; ze ziet zoveel Mzugu's rondlopen bij de Backpakkers!
Maar ze wist het nog wel, ze even gezellig geklets; maar Tracy vond niet dat mijn engels er beter op was geworden!
Wij zaten lekker bij de Backpakkers en ineens liepen daar zomaar drie aapjes over de muur. Ik kon het niet laten om ze te achtervolgen om ze op de foto te zetten. Of dat is gelukt dan zien jullie dan wel weer!

Ik weet het nog goed; 20 maart 2010...trainingsdag Be More.
Hierbij allerlei informatie ontvangen over mijn grote reis naar Uganda!
Ik weet dat er toen heel duidelijk en door verschillende mensen werd gezegd dat als je eenmaal naar Afrika bent geweest; je verslaafd raakt en vaker terug wil gaan.
Op dat moment dacht ik: ..."tuurlijk, kom op zeg....een land dat verslavend werkt, doe even normaal!"

En nu...nu schrijf ik weer een weblog...over Uganda en mijn reis daar naar toe! Over 4 nachtjes vertrek ik er weer heen; ik geef toe..ook ik ben besmet denk ik zo! (al mijn spuiten ten spijt, tegen dit virus kun je je echt niet inenten!)
Sinds ik terug ben uit Uganda, nu bijna 6 maanden geleden, kon ik het land en de mensen daar niet loslaten. Ik bleef elke weblog lezen en hield al het nieuws in de gaten. Als ik ook maar ergens het woord: Uganda, Afrika of rijst hoorde....dacht ik terug aan Uganda en mijn geweldige tijd daar!

Hallo allemaal,
Ik ben alweer een hele tijd terug uit Uganda, maar had jullie nog beloofd om te laten weten wat er met het donatie geld is gedaan.
Ik ontving net een mail van de manager van CRO........(zie hieronder)
Nogmaals bedankt voor jullie donatie, het geld is echt goed gebruikt op de juiste plek terecht gekomen. Helaas nu geen foto, maar wie weet komt dat ook nog wel in de toekomst!?
Groetjes Anja 

Hi Anja,
how are you these days?how is life there?
here we are fine,it is a wet season,school children are in holidays so the centre is quite full.
we miss every moment you were with us here at CRO and all that you did with the children in class,in games,on streetwalks and everything.we still remember your time with us and we miss you.

Zo ik heb alweer twee nachten thuis geslapen en dus nu wel toe aan mijn laatste Uganda berichtje. Alhoewel ik er helemaal niet aan toe ben om dit hele avontuur af te sluiten. Ik wilde niet weg uit Uganda, ik wilde gewoon nog even een maandje blijven. De tijd in Uganda ging te snel, veel te snel!!
Gelukkig hadden we erg veel vertraging in Entebbe en daardoor duurde de reis 17 uur i.pv. 10 uur. Kon ik er iets langer aan wennen dat ik terug ging naar Nederland.
De laatste dagen in Masaka en Entebbe nog goed gebruikt om afscheid te nemen van het land en de mensen om me heen. Nog even genoten van alle mannen die van me hielden en mijn telefoonnummer wilden.
Nog even genoten van de omgeving, van de aparte dingen die je daar ziet en ook nog even kennis gemaakt met het uitgaansleven in Entebbe!!
Tjonge, tjonge, dat is al een ervaring op zich! ( de volgende morgen dacht ik iets minder positief over die ervaring, maar dat zal wel door de alcohol komen!)

Zo hierbij dan mijn laatste weblog vanuit Uganda!! Nog 1 nachtje in de backpakkers hier en dan morgen op weg naar Entebbe om daar van zaterdag op zondag te vliegen naar Nederland.
Vandaag ga ik nog lekker een beetje rondkijken in Masaka en wat dingetjes kopen.
Eigenlijk wilde ook ook nog naar het zwembad, maar aangezien het nu heel hard regent zou het kunnen zijn dat dat er niet inzit. Het weer is hier wel heel wisselvallig, wie weet is het over 3 uur wel hartstikke warm! We wachten het lekker af.
 
Marieke is afgelopen dinsdag vertrokken naar Nederland, ze zou eigenlijk 3 maanden blijven, maar aangezien ze weer ziek werd zag ze het niet zitten om zo nog drie maanden door te gaan.
Ze heeft haar ticket dus omgeboekt en is vertrokken, ze zal nu al lang en breed in Nederland zitten! Ontzettend jammer dat ze is gegaan, maar ik kan me voorstellen dat je het niet meer trekt als je je twee van de drie weken dat je hier bent zo beroerd voelt.

Hier alweer erg snel mijn nieuwe weblog, het regent nu hier dus kan ik niet naar het project.
Tja, als het regent ligt alles stil. Zouden we dat in Nederland ook kunnen invoeren; niet werken als het regent. Goh, dan zouden we veel vrij zijn!
De afgelopen dagen ook op het project geweest wat wel weer gezellig was.
Ik merk wel dat er wat dingen niet helemaal goed lopen bij het project waardoor ook mijn enthousiasme wat aan het verdwijnen is. De docenten zijn niet echt gemotiveerd om dingen aan te pakken en zitten vooral veel te kletsen met elkaar; in het Ugandees wat ik niet echt heel goed spreek! Haha.
Ook gebruiken ze het weekprogramma niet echt waardoor er geen duidelijkheid is over wat er gaat gebeuren. Er is geen planning en dat maakt het allemaal erg vrij en hierdoor gaan de jongeren elkaar maar vervelen. Kortom dan wordt er gescholden en pakken ze spullen van elkaar af.

Daar zit ik dan weer bij Frikadelle; een Deens
café met Europees en Amerikaans eten én internet!! Zo af en toe is het ook wel
fijn om gewoon even geen rijst met bonen te eten.
Alhoewel ik het prima te eten vind, bij het
project doen ze er ook steeds iets anders bij…dus het smaakt ook steeds weer anders.
Ik heb nu niet zo heel veel te schrijven omdat
mijn laatste weblog van afgelopen donderdag was. Ik zag wel dat het niet
helemaal goed gegaan was qua plaatsen en internet viel er ineens uit waardoor ik niet alle foto’s kon plaatsen. Maar ik ga het gewoon nog eens proberen.

Afgelopen vrijdag zijn we met een stel naar Lake
Bunyonyi geweest, een meer met verschillende eilanden. Je kon vanaf het meer Kongo en Rwanda zien liggen.
Ons verblijf was echt prachtig, midden in de natuur aan de rand van het water. We sliepen in tenten op palen. We moesten wel

Hierbij dan mijn tweede weblog vanuit Uganda.
Allereerst ontzettend bedankt voor de leuke reacties op mijn vorige weblog, altijd weer leuk om hier te lezen. Dan voelen jullie allemaal weer heel dicht bij.
Voor wat betreft het sms-en, ik krijg heel
weinig sms-jes binnen; of jullie sturen me gewoon niets….of ze komen niet aan.  Volgens mij komen de sms-jes die ik stuur ook niet aan. Maar goed daarom maar weer een weblog om te weten dat alles hier goed gaat. 

Waar zal ik deze keer eens beginnen?
Afgelopen week was een bewogen week, vooral  omdat Marieke, mijn hele goede en lieve reisgenoot, ziek is geworden. Afgelopen  zondag werd ze echt niet goed en was een beetje van de wereld. Ze had het
gevoel dat ze een duiveltje in haar hoofd had en niet meer helder kon nadenken.  Laat ik eerlijk zijn….ze kon ook niet meer helder praten!

Zo mijn eerste echte weblog waar ik de tijd kan nemen om te vertellen hoe het hier is, ik zou zeggen pak effe een kop koffie erbij, want het is nogal een lang stuk geworden!
Allereerste het aller beste nieuws……mijn koffer is terug!!
Woensdagnacht zijn we met z’n zessen naar het vliegveld gegaan om ervoor te zorgen dat we in ieder geval op het vliegveld zouden zijn als de vlucht met onze koffers aan zouden komen.
Dus om 04:00 uur stonden wij er helemaal klaar voor….maar ja, dan moet je wel rekening houden met de Afrikaanse tijden en die zijn niet helemaal de onze. Volgens mij kwamen de beveiligers enz. net uit hun bedjes en ze gaven aan dat we pas vanaf 08:00 uur contact konden krijgen en de koffers konden uitchecken, zucht….sta je daar om 04:00 uur.

Nou dat is sneller dan ik dacht, maar ik kan zowaar even op internet in het backpakkers hostel, dus even een kort berichtje....
Ik ben in Uganda!!!
Het is allemaal ontzettend stressen geweest en vertrekken viel nog helemaal niet mee. Ten eerste kwamen we onderweg naar Schiphol in een ontzettend lange file....18 km lang......de tijd kwam steeds dichter in de buurt van het vertrekken van het vliegtuig en tja....een file heb je niet onder controle!Uiteindelijk echt precies op tijd bij het inchecken de koffers op de band gegooid, daarna gauw doorgelopen naar de douane en hup het vliegtuig in.
Dat was wel effe genoeg stress voor de komende dagen.
Daarna in het vliegtuig 10 uur de tijd gehad om te onthaasten.
Sneller dan verwacht waren we al in Uganda aangekomen.
Ik schrijf het effe nog een keer op.......IK BEN IN UGANDA !!!!
Maar.......mijn koffer niet!!!

De laatste dagen krijg ik steeds de vraag "of ik er klaar voor ben'. Dan geef ik netjes antwoord dat ik al mijn spullen heb gepakt, dat ik alles heb geregeld en dat ik praktisch alles op orde heb.
Maar als ik dan ga nadenken of ik er echt klaar voor ben, begin ik te twijfelen. Ik heb alles gelezen over Uganda wat ik maar kan lezen.....maar ben ik er wel echt klaar voor?
De twijfel slaat dan even toe en denk dat ik nog meer moet weten en nog meer moet doen. Maar ik vraag me af of je wel echt klaar kunt zijn voor zo'n avontuur.
Ik weet veel nog niet; ik weet niet hoe het is om daar te zijn, ik weet niet hoe het voelt om met straatkinderen om te gaan, ik weet niet hoe ik om moet gaan met de grote cultuurverschillen, ik weet niet....
Kortom ik ben er klaar voor, maar weet ook veel nog niet!

Ik zie net dat ik ook een adres heb ik Uganda!!!

Tijdens je verblijf kan eventuele post gestuurd worden naar CRO:
Volunteer: Anja van Sommeren
PO Box 834
Masaka, Masaka District
Republic of Uganda


 


 


Kijk dat is dan ook weer handig om te weten...post is dus gewoon welkom, haha!! (ben benieuwd hoe lang die erover doet voordat deze in Uganda is....misschien moeten jullie de kaarten nu alvast opsturen!!!)

Over 19 dagen, 2 uur, 50 minuten en nog wat seconden vertrek ik naar Uganda.
Wat eerst nog zo ver weg leek en waarbij ik steeds zei; ‘ik vertrek 22 Mei’, is nu ineens ‘ik vertrek de 22e ‘.
Deze maand gaat het gewoon gebeuren; ik stap in het vliegtuig en vertrek naar Masaka.
Weet je….eigenlijk kan ik het nog steeds niet geloven. Ik WEET dat ik dit avontuur aan ga, maar dat het nu echt zo dichtbij is……
Het dringt wel steeds meer tot me door, ik krijg nu uitnodigingen binnen voor feestjes in de periode dat ik weg ben (goh, waarom plannen ze die als ik weg ben, zegt dat iets over mij??)
Daardoor sta ik er nu wel steeds meer bij stil dat ik al heel snel ga.
De afgelopen periode heb ik vooral veel praktische dingen geregeld en volgens mij is dat allemaal gelukt; ik heb een paspoort, een reisverzekering, mijn inentingen gehaald, de travel apotheek is op orde, de opvang voor de kat is geregeld enz. enz.